"ซัสเซ็กซ์ ประเทศอังกฤษ"
ปี 1941
ที่รัก
ฉันรู้สึกประสาทเสียอีกเเล้ว
รู้สึกว่าคราวนี้เราจะเเก้ปัญหากันไม่ได้ เเละฉัน...
ก็อาการไม่ดีขึ้น
ฉันเริ่มได้ยินเสียงเเปลก ๆ
เเละไม่มีสมาธิ
ฉันงเลือกทำสิ่งที่คิดว่าดีที่สุดให้ตัวเอง
คุณเป็นผู้ที่ให้ความสุขเเก่ฉันมากที่สุด
คุณเป็นทุก ๆ อย่าง
ที่ใครๆ สามารถเป็นได้
ฉันรู้ฉันทำให้ชีวิตคุณย่ำเเย่
เเละถ้าไม่มีฉัน คุณก็อยู่ได้
มันเเน่นอน
ฉันรู้
เห็นมั้ย เเม้แต่เขียนยังวกไปวนมา
ที่ฉันอยากบอกก็คือ
ฉันไม่เคยให้ความสุขกับคุณเลย
เเต่คุณก็อดทนอยู่กับฉันเสมอมา
คุณดีอย่างเหลือเชื่อ
ฉันสูญเสียทุกอย่างไป
เว้นแต่ความดีที่คุณทำไว้
ฉันจะไม่ทำให้ชีวิตคุณ ย่ำเเย่ไปกว่านี้อีกแล้ว
ฉันไม่คิดว่าคู่รักไหนๆ
จะมีความสุขมากไปกว่า
คู่รักของเรา
เวอร์จิเนีย
ลอส เเองเจลิส ปี 1951
"ริชมอนด์, อังกฤษปี 1923"
-อรุณสวัสดิ์ครับหมอ -คุณวูล์ฟ
อาการไม่ดีขึ้น
ผมทราบดี
ต้องให้เธอพักผ่อนเฉย ๆ ที่บ้าน
เจอกันวันศุกร์
"นิวยอร์คซิตี้ปี 2001"
-อรุณสวัสดิ์เลียวนาร์ด -อรุณสวัสดิ์เวอร์จิเนีย
หลับสบายมั้ย
-หลับ ๆตื่นๆ -ปวดหัวหรือเปล่า
ไม่ ไม่ปวดหรอก
หมอท่าทางพอใจ
-เช้านี้มีเเค่นี้เหรอ -ใช่
หนุ่มคนนี้ส่งต้นฉบับของเขาเเล้ว
ผมพบที่ผิด 3 ที่ สะกดผิดอีก 2 คำ เเต่ยังอ่านไม่จบหน้า 4
ทานมื้อเช้าหรือยัง
ค่ะ
โกหก
ผมไม่ได้บังคับคุณ เเต่หมอสั่งมา
ผมจะให้เนลลี่ยกผลไม้กับขนมปังขึ้นมา
ได้งั้นมื้อเที่ยง
ผัวเมียนั่งทำนมื้อเที่ยงด้วยกันอย่างเป็นสุข
กินซุป พุดดิ้งทุกอย่าง
ต้องบังคับ ถ้าจำเป็น
ฉันอาจต้องเริ่มเขียนงานเป็นอันดับเเรก
เขียนก็เขียน
เเต่ยังไงก็ต้องกิน
คุณดัลโลเวย์บอกว่าเธอจะซื้ออดอกไม้
ด้วยตัวเอง
เธอคุณดัลโลเวย์บอกว่าเอง
เเซลลี่ ฉันไปซื้อดอกไม้เองดีกว่า
ว่ายังไงนะ
ดอกไม้อะไร
ตายล่ะ ลืมสนิทเลย
ลูกไม่โตเเน่ ถ้ายังไม่ยอมกินอาหารเช้าอยู่เเบบนี้
อีกหน่อยพอโตเป็นพี่ ลูกจะได้เลี้ยงน้องได้
สุขสันต์วันเกิดค่ะ
-อรุณสวัสดิ์ที่รัก -เเดน
วันเกิดคุณยังซื้ออกุหลาบให้ฉัน โรเเมนติกจัง
พอคุณมาปุ๊บ เขาก็กินปั๊บเลย
วันเกิดคุณเเท้ๆ ไม่น่าซื้อดอกไม้ให้ฉันเลย
-ดูท่าทางคุณจะง่วงนอนนะ -เเล้วยังไง
พ่อว่าให้เเม่เขากลับไปนอนต่อดีกว่ามั้ย
อรุณสวัสดิ์
พักผ่อนซะบ้างนะลอร่า
ลูกเราเพี่ง 4 เดือน
ฉันเเค่เพลีย ๆ เท่านั้น
ผมเคี่ยวเข็ญให้เขากินอาหารเช้าเเทบทุกวัน
จริงด้วย
วันนี้อากาศเเจ่มใสดี
คุณกับลูกจะออกไปเที่ยวไหนหรือเปล่า
เราวางเเผนไว้เเล้วใช่มั้ย
เเผนอะไร
ฉันคิดว่าจะจัดปาร์ตี้นิดหน่อย นี่ฉันต้องบอกรายละเอียดคุณจนหมดเลยเหรอ
นั่นสิ ผมไม่ควรถามเลยใช่มั้ย
สายมากเเล้ว ผมไปทำงานก่อนนะ
-โชคดีนะคะ -คุณด้วย
-เเดน สุขสันต์วันเกิดค่ะ -ขอบใจ
รีบ ๆ ทานให้เสร็จนะ
รู้มั้ยว่าแม่จะทำเค้ก
ทำให้อร่อย ๆ เลย
เเม่จะทำเค้กวันเกิดให้พ่อเขา
ให้ผมช่วยนะฮะ
ผมอยากช่วยทำเค้ก
ได้สิลูกรัก
ถ้าลูกไม่ช่วยเเม่คงทำไม่อร่อย
ไม่ได้นะ ยังไงคุณต้องมา
เเน่นอน
ฉันอยากให้คุณกับเพื่อนสนิท มาสังสรรค์ที่บ้านกัน
ไม่รู้สิ 60 คนมั้ง
เเน่นอน โอกาสดีๆ เเบบนี้ไม่น่าพลาดนะ
อย่างน้อยฉันก็ได้มีโอกาส เลี้ยงมื้อค่ำสักมื้อเเละขอบคุณทุก ๆ คน
คนอื่นตอบตกลงหมดเเล้ว
- ตายจริง - วิเศษเลย ขนลุกเลยฉัน
ถ้าเกิดไม่มีใครมาล่ะ
คลาริสซ่า วอห์น พูดค่ะ
ฉันโทรมาคอนเฟิร์ม เรื่องที่คุณจะส่งรถมารับฉัน
-คลาริสซ่า -สักครู่
จากนั้นเราจะไปที่ 679 ฮัดสัน ตรงสิ่เเยก 9 กับ 14
เเล้วค่อยพาฉันเข้าเมือง เเละรอฉันจนเสร็จธุระ
คงจะเสร็จประมาณทุ่มหนึ่ง
ซื้อดอกไม้ เช้านี้อากาศดีจัง
คลาริสซ่า เป็นยังไงบ้าง
ฉันจะจัดปาร์ตี้
ริชาร์ดเพื่อนฉันชนะรางวัลคาร์รูเธอร์
ยอดไปเลย
ว่าเเต่มันคืออะไร
รางวัลเเด่ดวี ผู้ทุ่มเทให้งาน
เป็นรางวัลสูงสุด
สำหรับกวี มันคือสุดยอดเเล้ว
วิเศษจัง ดอกอะไรดี ลิลลี่ก็สวยนะ
เหมือนเยี่ยมคนป่วย
ไฮเเดรนเยียดีกว่า
ขอกุหลาบช่อใหญ่ช่อหนึ่ง
ฉันว่าเอานี่ไปด้วยดีกว่า
-ร้อดนี่ -ครับผม
ขอบใจนะ
ที่จริงฉันเคยพยายามอ่านนิยายของริชาร์ด
จริงเหรอ ฉันรู้
มันเข้าใจยาก
ฉันรู้
เขาใช้เวลาเขียนตั้ง 10ปี
ถ้าอ่านให้จบสงสัยอีก 10ปี
-เรื่องเธอใช่มั้ย -อะไร
นิยายไง
หมายถึงเธอไม่ใช่เหรอ
ฉันเหรอ ใช่
มันก็...เเบบว่า..นิด ๆ มั้ง
ริชาร์ดเป็นนักเขียนประเภทที่...
ใช้ข้อมูลจากเรื่องที่เกิดขึ้นจริง
เมื่อหลายปีก่อน ฉันกับเขาเรียนชั้นเดียวกัน
-แต่จู่ๆเขาก็เบนเข็ม -เเนนอน
ใช่ว่าในเเง่ร้ายนะ
เเต่มันเหมือนเขาเเต่งเรื่องมากกว่า
ชีวิตสาวผู้หนึ่ง
ในวันอันเปล่าเปลี่ยว
เพียง 1 วัน
เเละในวันนั้น
ทั้งชีวิตเธอ...
เราต้องใช้นี่
ผงฟู
คุณดัลโลเวย์ นั่นคุณเหรอ
ค่ะ ฉันเอง
ฉันเอง
เข้ามาสิ
ริชาร์ด เช้านี้อากาศดีนะ
เปิดหน้าต่างให้เเสงเข้ามาหน่อยดีมั้ย
นี่ยังเช้าอยู่เหรอ
ใช่ค่ะ
ผมตายเเล้วเหรอ
อรุณสวัสดิ์ที่รัก
-มีคนมาเยี่ยมมั้ย -มี
-กลับไปหรือยัง -ไปหมดเเล้ว
-ดูเป็นยังไงมั่ง -วันนี้เหรอ
หน้าตาสลดหดหู่
มีทั้งชื่นชมเเละขมขื่นน่ะ
มีคนหนึ่งหน้าเหมือนเเมงกะพรุน โดนไฟช็อต
ร้องเพงขับขาน
เหมือนภาษากรีก
พิธีเริ่มตอน 5 โมง
จำได้มั้ย
หลังจากนั้นเราจะมีปาร์ตี้กัน
พวกเขาซื้ออาหารเช้าให้คุณหรือเปล่า
ถามได้ยังไงน่ะ เเน่ล่ะ
คุณกินเเล้วเเน่นะ
คุณเห็นหรือเปล่าล่ะ มีมั้ย
มีอาหารเช้าวางเเถวนี้มั้ย
ไม่มี ฉันไม่เห็น
เเสดงว่าผมต้องกินไปเเล้ว ถูกมั้ย
คงยังงั้นมั้ง
สำคัญด้วยเหรอ
มันสำคัญเเน่นอน
คุณรู้ที่หมอพูดเเล้วนะ
เคยเบี้ยวไม่กินยาบ้างมั้ย
- คลาริสซ่า มันเหลือทนเเล้ว - ทนอะไร
ที่ต้องเเกล้งทำเป็นเก่งกล้าสามารถ ต่อหน้าคนอื่น
ที่รัก มันไม่ใช่การเสเเสร้ง
มันใช่ ผมถึงได้รางวัลนั่นไงล่ะ
ไร้สาระ
ผมได้รางวัลเพราะเป็นเอดส์ เเละประสาทกินที่ต้องทำตัวเหมือนเก่ง
ที่เขาให้รางวัลเพราะผมไม่ตายต่างหาก
-ไม่จริงหรอก -ได้เพราะไม่ตาย
-ไม่จริง -นั่นคือเหตุผลที่ได้รางวัล
คิดเหรอว่า ถ้าผมสุขภาพดีเเล้วพวกเขาจะให้
ใช่ อันที่จริงฉันคิดเเบบนั้น
มันต้องอยู่เเถวนี้
อะไรเหรอ
รางวัล ผมอยากดูมันหน่อย
ไม่ เขายังไม่ได้ให้คุณ
ต้องคืนนี้
เเน่ใจเหรอ
ผมยังจำวันมอบรางวัลได้เเม่น
เเต่ดูเหมือนจะหลงลืมเรื่องเวลา
ริชาร์ด
มันเเค่ปาร์ตี้
งานปาร์ตี้ธรรมดา ๆ
ที่คุณมีชื่อเสียงเพราะเเฟนๆ เคารพรัก ในผลงานคุณ
ปาร์ตี้เล็ก ๆ ใช่มั้ย ปาร์ตี้เลือกคนใช่มั้ย
-เพื่อนทั้งนั้น -ผมยังมีเพื่อนอีกเหรอ
นึกว่าหายเข้ากลีบเมฆไปหมดเเล้ว
ให้ตายสิ
คุณดัลโลเวย์
จัดปาร์ตี้เป็นประจำ
เพื่อกลบเกลื่อนความเงียบ
ริชาร์ด
คุณไม่ต้องทำอะไรเลย เเค่ไปปรากฎตัว
นั่งอยู่เฉย ๆ
ฉันก็ไปด้วย
งานนี้มีเเค่คนที่อยากบอกว่า งานของคุณจะเป็นอมตะ
งั้นเหรอ ผลงานผมเหรอ จะอมตะ
ผมไปไม่ได้หรอกคลาริสซ่า
-ทำไมคุณพูดยังงั้นล่ะ -จริงนะ
-ทำไมยังงั้น -เพราะผมต้องการเป็นเเค่นักเขียน
-เเล้วยังไง -ผมต้องการเขียนเกี่ยวกับมัน
ทุกอย่างที่เกิดขึ้นในขณะนั้น
ดอกไม้ดูเป็นยังไง เวลาคุณหอบมันไว้ในอ้อมเเขน
ได้สูดกลี่นผ้าเช็ดตัว ได้สัมผัสเส้นด้าย
ความรู้สึกทั้งหมดของคุณกับผม
ประวัติศาสตร์ของมัน อดีตที่เราเคยเป็น
ทุกสิ่งทุกอย่างในโลก
ทุกอย่างปนเปกันหมด
เหมือนที่ปนเปทุกวันนี้
และผมก็ล้มเหลวกับมัน
ล้มเหลว
ไม่ว่าเริ่มจากอะไรสุดท้าย ยี่งเหลือน้อยกว่าเก่า
รางวัลบ้าบอ
เเละความโง่เขลา
เราต้องการทุกอย่างถูกมั้ย
คงยังงั้นมั้ง
คุณจูบผมบนชายหาด
ใช่
จำได้มั้ยว่า
กี่ปีมาเเล้ว
เเน่นอนฉัน...
ตอนนั้นคุณต้องการอะไร
มาใกล้ๆ ซิ
-ฉันอยู่นี่ไง -เข้ามาใกล้หน่อยได้มั้ย
จับมือผม
จะโกรธมั้ยถ้า...
จะโกรธมั้ยถ้าคุณไม่โผล่ไปงานนั้น
คุณจะโกรธมั้ยถ้าผมตาย
-ถ้าคุณตายเหรอ -งานนี้จัดเพื่อใคร
หมายความว่ายังไงจัดเพื่อใคร คุณพยายามจะพูดอะไร
ไม่ได้จะพูดอะไรทั้งนั้น
อยากบอกเเค่...
ที่ผมยังอยู่ก็เพื่อให้คุณพอใจ
งั้นเหรอ มันก็ดีเเล้วนี่
ใครเขาก็อยากอยู่
ให้กำลังใจกันและกัน
หมอบอกเเล้วว่าคุณไม่ตายง่าย ๆ คุณอยู่ได้อีกหลายปี
มันก็จริงอยู่
ฉันรับไม่ได้ที่คุณพูด ฉันรับไม่ได้
คุณเป็นคนตัดสินงั้นเหรอ
คุณทำเเบบนี้มานานเท่าไหร่
กี่ปีเเล้วที่คุณมาที่อพาร์ทเมนท์
ชีวิตส่วนตัวคุณล่ะ
ไหนจะเเซลลี่อีก
ให้ผมตายก่อนเถอะ
คุณถึงจะเริ่มนึกถึงตัวเอง
คุณชอบเเบบนี้เหรอ
ริชาร์ด
จะวิเศษมากถ้าคุณยอมมาปาร์ตี้
ถ้ารู้สึกว่าพอจะมาไหว
บอกใบ้ให้ก็ได้ฉันจะทำปูให้ทาน
ไม่ใช่ฉันนึกจะหลอกล่อคุณนะ
คุณหลอกล่อเเน่เพราะผมชอบกินปู
คลาริสซ่า
คะ
ฉันจะมาใหม่ตอนบ่าย 3 โมงครึ่ง
-มาช่วยคุณเเต่งตัว -วิเศษเลย
บ่าย 3 โมงครึ่งนะ
วิเศษ
เเละเเล้ววันนั้นก็มาถึง
เธอเริ่มเห็นโชคชะตา
ขอโทษค่ะ คุณวูล์ฟสั่งให้ดิฉัน ขึ้นมาเรียนคุณท่าน
ฉันเขียนเกือบเสร็จเเล้วเนลลี่ เธอไปรอในครัว อีกประเดี๋ยวฉันจะลงไป
ตอนเเรกจะเอาอะไรไม่รู้ เเล้วอยู่ ๆ ก็บอกไม่เอาเเล้ว
เป็นยังงี้ประจำอยู่เเล้วนี่ ไม่เคยอยากได้อะไรหรอก
ใครบอก ยี่งเวลาที่เธอย้ำนักย้ำหนานะ
-นั่นล่ะเป็นลาง -ฉันอยากไปเห็นจัง
-วันหลังขึ้นไปสิ -หน้าหงิกใส่ท่านหรือเปล่า
เเบบที่ชอบทำบ่อย ๆ น่ะ
ฉันบอกว่า คุณท่านค่ะ...
ว่ายังไงเนลลี่ จะให้ช่วยอะไร
มื้อเที่ยงค่ะ
ดิฉันเลยลงมือเองไปเเล้ว
ฉันเข้าใจ
จะทำพายเหรอ
พายเนื้อเเกะค่ะ
เข้าท่าดีนี่
เห็นคุณท่านกำลังยุ่งกับงานเขียน
ไม่รู้จะปรึกษาใคร
จำได้มั้ยว่าน้องสาวฉัน จะพาลูก ๆ มาตอน 4 โมง
ค่ะ คุณท่าน ดิฉันไม่ลืม
ชาจีนดีกว่า
ใส่ขิงด้วย
ขิงเหรอคะ
ฉันอยากให้รางวัลเด็ก ๆ หน่อย
เเต่ขิงน่ะต้องไปซื้อถึงลอนดอนนะคะ
พายเเกะก็ยังไม่เสร็จ เเล้วต้องทำอย่างอื่นอีก
รถไฟเที่ยวเที่ยงครึ่ง เเป๊บเดียวก็ถึงลอนดอน
ถ้าเธอกลับรถเที่ยวบ่าย 2 โมงครึ่ง เธอจะถึงริชมอนด์ประมาณบ่าย 3 โมงนิด ๆ
ฉันคำนวณผิดมั้ย
ไม่ค่ะ
งั้นยังมีอะไรข้องใจอีกมั้ย
นึกไม่ออกจริง ๆ ว่าอะไรจะน่าสำราญใจ เท่ากับไปลอนดอน
-อรุณสวัสดิ์คุณวูล์ฟ -อรุณสวัสดิ์
นักเขียนใหม่ เราจะไม่พิมพ์เพี่ม
เเค่ตรวจครั้งเเรกผมเจอที่ผิดถึง 10 เเห่ง
โชคดีที่เจอซะก่อน
ปาสเช็นเดลคือที่เก็บกระดูกของผู้ล่วงลับ
คิดว่าต้นฉบับเเย่ ๆ จะกลบเกลื่อนข้อผิดพลาดที่มากกว่าได้เหรอ
ถ้าไม่ว่าอะไร ฉันขอไปเดินเล่นนะ
-ไม่ไกลนะ -เเค่สูดอากาศ
งั้นเชิญ
ถ้าได้เดินเล่นตอนสาย ๆ ผมคงสุขน่าดู
เธอต้องตาย
เธอกำลังจะตาย
เรื่องนั้นจะต้องเกิดขึ้น
จริงสิ
เธอจะฆ่าตัวตาย
ด้วยเรื่องที่ดูเหมือนไม่เป็นเรื่อง
คิดซิ
ทาน้ำมันที่กระทะฮะ
เเม่รู้ทาน้ำมัน เรื่องนั้นน่ะเเม่รู้
ต่อไปเราต้องทำเเบบนี้
เเป้ง
ชาม
ตะเเกรงร่อน
ผมทำได้มั้ยฮะเเม่
ลูกร่อนเเป้งเป็นเหรอ
ลูกจะร่อนเเป้งก็ได้ถ้าทำเเล้วลูกสบายใจ
นั่นล่ะ
สวยนะ ว่ามั้ย
เหมือนหิมะตกเลย
เอาล่ะ ขั้นตอนต่อไป
ขั้นต่อไปเราก็จะต้องใช้..
-เราต้องใช้ถ้วยตวง -ไม่เห็นยากเลยฮะเเม่
เเม่รู้ว่ามันไม่ยาก เพียงเเต่ว่าเเม่...
อยากทำให้พ่อเขาเท่านั้น
-เพราะวันเกิดพ่อใช่มั้ยฮะ -ใช่
เราจะอบเค้กให้เขา
เพื่อเเสดงว่าเรารักเขา
ไม่ยังงั้นพ่อจะไม่รู้เหรอฮะ
ใช่ลูก
ฉันได้ของครบเเล้ว
เดี๋ยวไปอีกรอบหนึ่ง
คนเยอะยังกับหนอน
ทำไมคนเราชอบคุยเรื่องซักเเห้งนะ มันสนุกตรงไหนเหรอ
ฉันซื้อดอกไม้มาฝาก
อยู่ไหนเอ่ย
ในนี้
พอดีมีคนทำงานเเทน ฉันจะได้อยู่กับเธอทั้งคืน
-เธอไม่เป็นอะไรนะ -เเนนอน
-เจอริชาร์ดเเล้วสินะ -ใช่
เเน่ๆ เลย
เขาต้องบอกว่า ขอโทษทีนะที่รัก จะว่ามั้ยถ้าผมไม่ไปปาร์ตี้
ไม่ต้องวิตก เขามาทุกที
แน่อยู่แล้ว
ตอนงานเลิก
อะไรนะ ริชาร์ดชวดรางวัลเหรอ โอกาสที่จะพูดถึงผลงานเขา ฉันว่ายังไงเขาก็มา
จัดที่นั่งเเล้วเหรอ
จัดแล้ว
ไม่อยากเชื่อเลย หลุยส์ วอเธอร์ของริชาร์ดมาด้วยเหรอ
มาแน่
เธอให้เขานั่งใกล้ฉัน
ทำไมฉันต้องนั่งระหว่างอดีตหุ้นส่วนทุกที นี่จะบอกใบ้อะไรหรือเปล่า
อดีตหุ้นส่วนควรมีโต๊ะต่างหากไว้สับกันเอง เเบบไม่ต้องบันยะบันยังไม่ใช่เหรอ
ไปล่ะ
อย่าตื่นเต้นจนสลบไปล่ะ
คลาริสซ่า รับรองงานนี้ต้องเยี่ยม
-ขอบใจ -ยินดี
ทำไมเป็นเเบบนี้นะ
ไม่สำเร็จ บ้าจริง
ไม่ได้เรื่อง
สก็อต
สวัสดีครับคุณบอร์โรว์
เเม่ฮะ มีคนมาที่หน้าบ้าน
สวัสดี
ลอร่า
-คิทตี้ -ขัดจังหวะหรือเปล่านี่
ไม่หรอก เข้ามาสิ
ไม่กวนเเน่นะ
ไม่หรอก
ริชชี่
นั่งก่อน ฉันต้มกาเเฟพอดี
สักถ้วยมั้ย
ก็ดีเหมือนกัน
เธอทำเค้กด้วย
ฉันรู้ มันห่วยแตก
นึกว่าจะออกมาดูดี
ไม่คิดว่าจะเละเเบบนี้
ลอร่า ฉันไม่เห็นว่ามันจะยากตรงไหนเลย
-ก็นั่นน่ะสิ -เค้กน่ะใครๆ ก็ทำเป็น
ฉันรู้
เป็นทุกคนล่ะ มันง่ายยังกับปอกกล้วย
พนันได้ว่าเธอไม่ทาน้ำมันก้นกระทะ
ฉันทาแล้วน่ะ
เอาเถอะถึงยังไงเธอก็เป็นเมียที่ดี
เเดนรักเธอมากจนเขาคงไม่สังเกตหรอก
ไม่ว่าเธอทำอะไรเขาจะชมว่าเยี่ยมเสมอ
เรื่องจริงนะ
เรย์มีวันเกิดมั้ย
เขามีเเน่
-เมื่อไหร่ล่ะ -เดือนกันยายน
เราจะไปที่คันทรี่คลับ เรามักจะไปคันทรี่คลับเสมอ
ดื่มมาร์ตินี่เเละมีผู้คนรายล้อมร่วม 50 คน
-เรย์มีเพื่อนเยอะนี่ -ก็ใช่
เธอ 2 คนเพื่อนเยอะมาก มนุษย์สัมพันธ์ดี
-เรย์เป็นยังไงบ้าง ฉันไม่ได้เจอตั้งพักใหญ่ -สบายดี
-สองคนนี่ไม่ธรรมดานะ -พูดอีกก็ถูกอีก
พวกเขารอดจากสงคราม พวกเขาก็สมควรเเล้ว ว่ามั้ย
หลังจากลำบากมามาก
อะไรนะ สมควรอะไร
ไม่รู้สิ มีเรามั้ง
กับทั้งหมดนี่
-เธออ่านหนังสือด้วย -ใช่
นี่เกี่ยวกับอะไร
เป็นเรื่องผู้หญิงที่เเบบว่า...
มีอาชีพโฮสเตส เเต่เธอมั่นใจจนเหลือเชื่อ
เเละเธอกำลังจะจัดปาร์ตี้
อาจเพราะเธอดูมั่น ทุกคนเลยคิดว่าเธอดูดี
เเต่ไม่เลย
เป็นอะไร
ก็...
คิทตี้ เป็นอะไร มีอะไรหรือเปล่า
ฉันจะต้องเข้าโรงพยาบาลประมาณ 2-3 วัน
คิทตี้
ฉันมีอะไรบางอย่างอยู่ในมดลูก ก็เลยจะสอดกล้องเข้าไปดู
-เมื่อไหร่ -บ่ายนี้ล่ะ
ฝากให้อาหารหมาด้วยนะ
ได้สิ
จะมาขอร้องเเค่นี้เหรอ
ตอบมาตามตรง หมอว่ายังไง
ก็อาจจะเป็นปัญหาเรื้อรัง
ถึงขั้นมีลูกไม่ได้
เรื่องของเรื่องคือ
เธอก็รู้ว่าฉันดีใจที่ได้อยู่กับเรย์
เเต่ตอนนี้กลับกลายเป็นว่า...
ฉันไม่สามารถมีลูกให้เขาได้
เธอโชคดีลอร่า
เราจะไม่เป็นผู้หญิงอย่างเต็มตัว จนกว่าจะมีลูก
ที่น่าขำก็คือ
ทั้งชีวิตฉันทำได้ทุกอย่าง
ไม่มีอะไรที่ฉันทำไม่ได้
ยกเว้นเรื่องตั้งท้องนี่ล่ะ
-ใช่ -นั่นล่ะ
แต่อย่างน้อยก็นัดผ่าตัดเธอแล้ว
ถูกต้อง หมอกำลังจะช่วยฉัน
-ใช่ -ฉันไม่ห่วงหรอก
ไม่มีอะไรที่น่าวิตก
-เเต่มันเหลือกำลังเธอนะ -ก็จริงอยู่
ชีวิตฉันต้องขึ้นอยู่กับหมอ ที่ฉันไม่เคยรู้จัก
ซึ่งชอบดื่มมาร์ตินี่มากพอ ๆ กับเรย์เเละ...
คิทตี้
ฉันกังวลเรื่องจิตใจของเรย์
-มานี่มา -ฉันทุ่มสุด ๆ เเล้ว
ฉันรู้ฉันเข้าใจเธอ
ฉันห่วงเรื่องเรย์มากกว่า ถ้ามันเกิดอะไรขึ้น
ลืมเรื่องเรย์ซะ
อย่าคิดมากเลยนะ
เธอน่ารักจัง
รู้นะว่าควรให้ตอนไหน
ตอนเย็นให้มันครึ่งกระป๋อง ดูน้ำในถ้วย
เรย์จะให้มันอีกทีตอนเช้า
คิทตี้ เธอไม่ว่านะ
อะไรเหรอ
ไม่ว่าอะไรเหรอ
ให้ฉันขับไปส่งมั้ย
ฉันขับไปเองสะดวกกว่านะ
คิทตี้ ทุกอย่างต้องเรียบร้อย
แน่นอนอยู่แล้ว
ไปนะ
เอาอะไรเหรอลูก
คุณวูล์ฟคะ คุณเบ็ลมาค่ะ
นัด 4 โมงนี่
ไม่ทราบสิคะ เธอมาเเล้ว
ชุดนางฟ้าน่ารักจัง
ระวังพวกเขาเปิดกระโปรงนะ
บินหนีเลย
เวอร์จิเนีย
เลียวนาร์ดคิดว่าเป็นการเสียมารยาท
ที่ว่านัด 4 โมง เเต่มาตอนบ่าย 2 โมงครึ่ง
ตายจริง
คนเถื่อน
เราทำนมื้อเที่ยงเสร็จเร็วกว่าที่คิดไว้น่ะ
ฉันต้องสั่งให้เนลลี่ ไปซื้ออน้ำตาลขิงถึงลอนดอน
เธอคงไม่ผวาใส่พวกสาวใช้เเล้วใช่มั้ย
มาเร็ว
เธอสบายดีหรือเปล่า
วุ่นวาย ลอนดอนมันไร้สาระชะมัด
ไร้สาระยังไง
งานยุ่ง
งานยุ่งมันไร้สาระยังไง
ทีเเรกคิดว่าจะเชิญไปปาร์ตี้เรา เเต่รู้ว่าเธอไม่ไป
งั้นเหรอ เธอรู้ได้ยังไง
คิดว่าเธอคงไม่อยากเข้าเมือง
นั่นเพราะเธอเลิกชวนฉันไปเเล้ว
เธอไม่ได้ถูกสั่งห้ามหรอกเหรอ
หมอเลิกห้ามเธอเเล้วเหรอ
หมอน่าเบื่อ
เดี๋ยวนี้เลิกเชื่อฟังหมอหรือไง
เลิกเเน่ในเมื่อพวกเขา ยังหัวคิดเเบบวิคตอเรี่ยน
เเล้วตกลงว่ายังไง
รู้สึกดีขึ้นบ้างมั้ย
อยู่ที่โล่ง ๆ นี่ดีขึ้นมั้ย
วาเนสซ่า คำถามเเบบนี้ใช้ถามพวกคนบ้าโน่น
เนสซ่า...
ว่ายังไงลูกเเม่
ได้อะไรมามั่ง
ไหนดูซิ
เราเจอนกฮะ
-จริงเหรอ -คะ
ไปเจอมันที่ไหน
สงสัยมันตกลงมาจากต้นไม้
ตายล่ะ ดูมันซิ
เราน่าจะไปช่วยมันได้ทัน
ช่วยเหรอ
ลูกต้องระวังหน่อยนะเควนติน
ทุกอย่างมีจุดจบ บางทีนกมันอาจถึงฆาต
เร็วเข้า ช่วยกันเด็ดหญ้าปูหลุมศพ
จูเลี่ยน
พูดไปยังงั้นล่ะ อย่างน้อยก็จะมีเตียงให้มันนอนตาย
เร็วเข้าเนสซ่า ช่วยกันขุดหลุม
เนสซ่า มาเร็ว
ดีเหมือนกัน เเม่มาเเล้ว รอด้วยสิ
เเองเจลิก้า หนูอยู่เป็นเพื่อนน้าไปก่อนนะ
พวกเธอวิ่งเร็วเหลือเกิน
จูเลียน ทางนี้เร็ว
หนูว่ามันชอบกุหลาบมั้ย
ตัวเมียเหรอคะ
ใช่ ตัวเมียจะใหญ่กว่า
เเละสีซีดกว่า
ถ้าเราตายจะเป็นยังไงคะ
เป็นยังไงเหรอ
เราก็กลับไปยังที่ๆ เราจากมา
เเต่หนูจำไม่ได้ว่ามาจากไหน
น้าก็เหมือนกัน
มันดูตัวเล็กจัง
ใช่
นั่นคือหนึ่งในหลายอย่างที่จะเกิด
เราดูเก่ง
เเต่สุขสงบมาก
เสร็จกันหรือยัง
ว่ายังไง เรียบร้อยมั้ย
-ฝังศพนกเรียบร้อยหรือยัง -เสร็จเเล้ว
งั้นก็ดีเเล้ว
เราจะอดน้ำชาโทษฐานที่มาเร็วไปหรือเปล่า
ไม่ ไม่อดหรอก
เร็วเข้า เเองเจลิก้า
มาเร็วเด็กๆ เข้าบ้าน
ไปดื่มชากัน
เนสซ่า บอกเขาให้หยุดที
จูเลียนพอได้เเล้ว
เวอร์จิเนีย
จะเข้าบ้านล่ะน่ะ
เวอร์จิเนีย
ตัวยุ่ง
เเม่คิดออกเเล้ว
ช่วยกันทำเค้กใหม่ดีกว่า
เราจะทำให้ดีกว่าอันก่อน
อันเเรกมันทำไมเหรอฮะ
เดี๋ยวพอเสร็จเเล้ว
จะได้ออกไปเที่ยวกัน
ว่ายังไง
คลาริสซ่า นี่หลุยส์
-หลุยส์ วอเธอร์ส -หลุยส์เหรอ
ตายจริง
มาเร็วจัง
จะว่าอะไรหรือเปล่า ไม่ว่ากันนะ
จะว่าได้ยังไง
-ดีใจซะอีก -ขอบคุณ
-ผมรู้สึกเหมือนมาขัดจังหวะ -ทำไมคิดยังงั้น ไม่หรอก
ผมรู้ว่างานจะเริ่ม 5 โมง เเต่ผมดันบินมาเเต่เช้า
ริชาร์ดต้องตื่นเต้นเเน่ๆ ที่จะได้เจอคุณ
คิดยังงั้นเหรอ
เเน่นอน
จะยืนคุยกันเเบบนี้เหรอ เข้าบ้านเถอะ
คุณสบายดีมั้ย
ค่ะ ฉันไม่ได้เป็นอะไร ห่วงปาร์ตี้น่ะ
ใช่สิ
-สวยซะไม่มีล่ะ -ขอบคุณคะ
คุณยังอยู่กับ...
ใช่ ยังอยู่ด้วยกัน 10ปีเเล้ว
พิลึกดี
พิลึกยังไง
ไม่รู้สิ
อยากดื่มอะไรก่อนมั้ย
-น้ำละกัน -ก็ได้
-ยังเป็นบก.อยู่หรือเปล่า -ใช่ค่ะ
สำนักพิมพ์เดิมใช่มั้ย
ซานฟรานเป็นยังไงบ้าง
ใครก็ว่าเป็นเมืองที่น่าอยู่กันทั้งนั้น
ริชาร์ดบอกว่าคุณอยู่ที่นั่นมีความสุข
ป่วยจนทึกทักตัวเองว่าเป็นหมอดู
เตรียมตัวรับสภาพก็เเล้วกันหลุยส์
เขาเปลี่ยนไปมาก
-ผมอ่านหนังสือเขา -ตายจริง
ถูกเผงเลย
ผมนึกว่าคุณตั้งใจทำ มากกว่าเเค่เปลี่ยนชื่อคน
มันก็...
มันต้องเป็นเรื่องเเต่งไม่ใช่เหรอ
เขาให้บ้านคุณอยู่ถนนสาย 10 ด้วยซ้ำ
-ไม่ใช่ฉัน -ไม่ใช่เหรอ
คุณก็รู้ริชาร์ดเป็นยังไง ออกจะเเฟนตาซี
ตอนที่ "เธอควรจะซื้อยาทำเล็บมั้ย" นั่นใช่มั้ย
จากนั้นผ่านไป 50 หน้า เธอก็ไม่ซื้อ
ทั้งเรื่องดูเหมือนจะดำเนินไปเรื่อยๆ ไม่มีที่สิ้นสุด ไปมันเรียบๆ เเล้วเธอฆ่าตัวตายเเบบไร้เหตุผล
-เเม้เขาฆ่าตัวตาย -เเต่ยังไงมันก็ไร้เหตุผล
-เเต่ฉันว่า... -ไม่มีการเตือน
ถึงมันจะเข้าใจยากเเต่ฉันก็ชอบ
ฉันรู้ดี
อย่างเดียวที่ฉันหงุดหงิด
อะไร หงุดหงิดอะไร
ที่ไม่เอ่ยถึงคุณอีกเลย
ก็ดีเเล้ว
ผมกลับไปเวลฟ์ลีทมา
-จริงเหรอ -วันเดียว
ผมไม่ได้เล่าเหรอ
เปล่า เเต่ฉันคงไม่เจอคุณ
คุณจำบ้านนั้นได้มั้ย ยังอยู่นะ
ฉันว่าคุณใจกล้าดี
ใจกล้าเหรอ ยังไง
ที่กล้าไปบ้านนั้น
กล้าเผชิญหน้ากับความจริง
ที่เราสูญเสียความรู้สึกไปตลอดกาล
บ้าจริง
คลาริสซ่า
ฉันไม่รู้จริง ๆ ว่าเกิดอะไรขึ้น ขอโทษที
รู้สึกคล้ายกับว่าอารมณ์มันเเปรปรวน
ขอโทษนะ ฉันหยาบคายไปนิดหนึ่ง
เหมือนจะคุมอารมณ์ไม่อยู่
-ผมไม่น่ามาเลย -ไม่ คุณไม่ผิด
เป็นลางสังหรณ์มากกว่า คุณเข้าใจที่ฉันพูดนะ
ฉันคงจะเครียดเรื่องปาร์ตี้
เจ้าภาพห่วย
คลาริสซ่า เกิดอะไรขึ้น
พระเจ้า
มันเรื่องอะไร
พระเจ้า
อยากให้ผมไปมั้ย
ไม่ ไม่ต้อง
คุณอยู่นี่ล่ะ
บอกหน่อยซิว่าทำไมเป็นเเบบนี้
ไม่ต้อง
อย่าถูกตัวฉัน
เเบบนั้นจะดีกว่า
ฉันรับไม่ไหว
คุณบินมาไกลจากซานฟรานซิสโก
ส่วนฉันเฝ้าดูเเลริชาร์ดมาหลายปี
ตลอดเวลาฉันต้องเข้มแข็ง
ไม่เคยมีปัญหา
ผมเข้าใจ
เช้าวันหนึ่ง
ที่เวลฟ์ลีท คุณอยู่ที่นั่น เราทุกคนอยู่นั่น
ฉันนอนอยู่กับเขาเเละลุกขึ้นไปด้านหลัง
เขาย่องมาข้างหลังเเละเอามือเเตะไหล่ฉัน
บอกว่า "อรุณสวัสดิ์คุณนายดัลโลเวย์"
เเต่เเล้วทุกอย่างก็ชะงัก
-ชะงัก -ใช่
ฉันหมายความว่าอย่างนั้น
แล้วคุณก้เข้ามา
ฉันเห็นคุณก้าวเข้ามา
ฉันไม่เคยได้เจอคุณ ดูคุณสิ
ช่างเถอะ
มันไม่สำคัญเเล้ว
เป็นคุณที่เขาต้องการจะใช้ชีวิตด้วย
ฉันเองเข้าใจดีทุกอย่าง
วันที่ผมเลิกกับเขา
ผมนั่งรถไฟไปกับภรรยาที่ยุโรป
เป็นครั้งเเรกในหลายปีที่ผมรู้สึกอิสระ
ที่ซานฟรานซิสโกเป็นยังไงบ้าง
จะเล่ายังไงดี มีเเต่เรื่องน้ำเน่า
ไม่ขนาดนั้นหรอกน่ะ
จริง ๆ นะ เเต่ผมควรเล่าให้คุณฟังมั้ยนะ
ผมตกหลุมรัก
-จริงเหรอ -จริงสิ
กับนักเรียนคนหนึ่ง
นักเรียนคนหนึ่ง
ถูกเผงเลย
ผมรู้
คุณคงคิดว่าผมยังไหวอีกเหรอ ไหนจะเรื่องเครียด ไหนจะทะเลาะเบาะเเว้ง
ปิดประตูปัง
คุณรู้มันเป็นยังไง
รู้สึกดีขึ้นบ้างมั้ย
นิดหน่อย
ขอบคุณมาก
คุณว่าผมไร้สาระมั้ย
ไร้สาระเหรอ
ฉันว่าโชคดีมากกว่า
ลูกรอที่บ้านคุณเเลทซก่อนนะ เเม่มีธุระ
ผมไม่อยากไปเลยฮะเเม่
ลูกต้องไป เเม่ต้องทำธุระให้เสร็จ ก่อนพ่อกลับบ้าน
สวัสดี
ไงคะ คุณเเลทช์
ลูกชายฉันไม่ค่อยมีความสุขสักเท่าไหร่
เเม่ฮะ ผมไม่อยากทำเเบบนี้
เเม่ต้องไปเเล้วลูก
เเม่ของหนูมีธุระต้องทำจ๊ะ
มากินคุ้กกี้กันเถอะ
ไม่เป็นอะไรนะลูก
ลูกต้องกล้าหาญน่ะ
ไม่ต้องห่วง เเกจะไม่เป็นไรเเน่
มาสิ
ลูกจ๋า
มาเร็ว เข้าบ้านกันน่ะ
เเม่ฮะ
-อย่าร้องนะ -ไม่
-อย่าร้อง -เเม่ฮะ
-เเม่ฮะ... -เข้าบ้านเร็ว
-เเม่ฮะ -มาเร็ว
เเม่
เเม่ฮะ
ไม่...
อาหารเช้าจะเสิร์ฟตอน 7 โมง ถึง 11 โมงที่ห้องรีเจนซี่
รูมเซอร์วิสเปิดบริการ 24 ชั่วโมงครับ
ขอบคุณครับ
ต้องการอะไรเพิ่มมั้ยครับ
ค่ะ
ไม่ค่ะ
ห้ามคนรบกวนนะ
จะสำคัญอะไร เธอถามตัวเอง
ขณะมุ่งหน้าไปยังถนนบอนด์
สำคัญหรือที่เธอต้องหลีกเลี่ยง อย่างสมบูรณ์เเบบ
ทุกอย่างต้องดำเนินต่อโดยไม่มีเธอ
เธอคับเเค้นใจ
หรือว่ามันทำให้สบายใจขึ้น
ถ้าเชื่อว่าความตายนั้นดีที่สุด
มันเป็นไปได้ที่จะตาย
เป็นไปได้ที่จะตาย
ทีเเองเจลิก้าล่ะซื้ออเสื้อโค้ทสวย ๆอให้ใส่ พอเด็กผู้ชายล่ะไม่มี ไม่ยุติธรรมเลย
ทำไมต้องรักเเองเจลิก้ามากกว่า
เวอร์จิเนีย
คิดอะไรอยู่เหรอ
ใจลอยไปไหนน่ะ
น้าหนูเป็นผู้หญิงที่โชคดีมากเเองเจลิก้า
เพราะมีชีวิต 2 ด้าน
ชีวิตที่ตนเองบงการ เเล้วก็มีนิยายที่เธอเขียน
นี่ล่ะที่ทำให้เธอโชคดีเหลือเกิน
คิดอะไรอยู่เหรอคะ
ทีเเรกน้าจะฆ่านางเอกของน้า
เเต่น้าเปลี่ยนใจเเล้ว
ไม่ได้
สงสัยน้าอาจจะต้องฆ่าคนอื่นเเทน
เควนติน จะหลุดมือเเล้ว
เราพร้อมแล้ว
-ระวังของนะ -ระวังอยู่เเล้วนะ
ประทับใจมากที่ได้มาเยี่ยม
เด็ก ๆ ก็สนุกมากด้วย
ต้องไปกันเเล้วจริง ๆ เหรอ
ไม่อยากให้เธอกลับเลย
เวอร์จิเนีย เธอไม่อยากรับกับเสียงเจี๊ยวจ๊าวหรอก
ลูก ๆ ฉันซนจะตาย
บอกลาสิลูก
ลาก่อนฮะ
-เเล้วนี่จะกลับไปไหน -คืนนี้เหรอ
คิดว่าจะไปดินเนอร์เเบบถูก ๆ ที่เเม้แต่เธอก็คงไม่อิจฉา
เเต่ฉันอิจฉา
บอกฉันซิเนสซ่า ไม่คิดว่าฉันดีขึ้นเลยเหรอ
ดี เวอร์จิเนีย เธอดูดีขึ้น
เธอว่า...
ฉันจะหายเป็นปลิดทิ้งมั้ย
ใช่ สักวันหนึ่ง
เนสซ่า
เร็วเข้า เนสซ่า
เร็ว เเองเจลิก้า ต้องไปเเล้ว
เร็วหน่อย
ลาก่อน สาวน้อย
เร็วสิ เดี๋ยวตกรถ
เร็ว ๆ เดี๋ยวตกรถไฟ
เร็วๆเข้า ก้าวยาวๆ
เร็ว ๆ หน่อยได้มั้ย ฉันอยากกลับบ้าน
นั่งตักแม่
มัวชักช้า เดี๋ยวตกรถกันพอดี
กอดกันไว้นะ
หนูเสียใจค่ะเเม่
หนูพยายามมาให้เร็วเเล้ว อย่าเพี่งโกรธ
หนูรู้ว่านี่งานสำคัญเพราะเป็นปาร์ตี้ของเเม่
จูเลีย ลูกเป็นยังไงบ้าง
สบายดี
มานี่ซิ
ลูกทำอะไรมาบ้าง
เรียนหนังสือค่ะ
หนูช่วยจัดเก้าอี้ดีมั้ย
ไม่ ก่อนอื่นต้องเคลียร์โต๊ะก่อนจ๊ะ ยกไปไว้ในห้องนอนก็ได้
-เมื่อกี้หนูเจอหลุยส์ วอเธอร์ส -เจอเหรอ ที่ไหน
กางถนน
พวกเขาจะมาใช่มั้ย
เพื่อนเก่า ๆ จะมาชุมนุมในงานปาร์ตี้
เขาดูพิลึก
อะไร เเม่ไม่เห็นเหรอ เเม่มองไม่ออกเหรอว่าเขาดูเเปลก ๆ
เเม่รู้เเต่ว่าเขาดูเศร้า
เพื่อนเเม่เศร้าทุกคนล่ะ
เเม่ร้องไห้ มีอะไรเหรอคะ
เรื่องของเรื่อง เเม่มองรอบห้องนี้เเละคิดว่า
ฉันจะจัดปาร์ตี้ ที่ฉันอยากทำคือจัดปาร์ตี้
เเล้ว...
เเม่รู้ทำไมเขาทำ เป็นเพราะเขาชอบกักตัวเอง
ริชาร์ดเหรอคะ
เมื่อเช้าเขาก็ทำ เขามองเเม่เเบบนั้น
ยังไง
เหมือนบอกว่า "ชีวิตคุณหยุมหยิม" "คุณเป็นคนหยุมหยิม"
เเค่...ใช้ชีวิตไปวันๆ จัดปาร์ตี้ไอ้นั่นไอ้นี่
นั่นคือความหมายของเขา คือสิ่งที่เขาจะบอก
ถ้าเเม่คิดว่ามันจริงมันก็น่าวิตก
ว่ายังไงคะ
เป็นมั้ย บอกหนูสิ
เวลาอยู่กับเขา เเม่...
ใช่ เเม่มีความสุข
พอไม่ได้อยู่กับเขา
ทุกอย่างดูเหมือนเป็นเรื่องงี่เง่า
เเม่ไม่ได้หมายถึงลูก ให้ตายสิ
ไม่ใช่ลูกเลย
เเต่ทุกอย่างที่เหลือสิ
เเซลลี่เหรอ
ทุกอย่างที่เหลือ
มันผิดพลาด
เพราะอะไร
ถ้าลูกถามว่าเเม่มีความสุขที่สุดตอนไหน...
-เเม่... -บอกซิมีความสุขที่สุดตอนไหน
หนูรู้มันหลายปีมาเเล้ว
ใช่
ที่เเม่พูดหมายถึง
ครั้งหนึ่งเเม่ยังสาว
เเม่จำได้ว่าเช้าวันหนึ่ง
ตื่นมาตอนฟ้าสาง
จู่ ๆ ก็สัมผัสถึงความเป็นไปได้
ลูกรู้จักมั้ย
เเม่จำได้ว่านึกถึงตัวเอง นี่สินะจุดเริ่มต้นของความสุข
มันเริ่มจากตรงนี้
เเละเเน่นอน จะมีมากกว่านี้เสมอ
เเม่ไม่เคยฉุกใจเลยว่ามันไม่ใช่การเริ่มต้น
มันคือความสุข
มันคือช่วงเวลา
ขณะนั้น
เนลลี่ เห็นคุณวูลฟ์บ้างมั้ย
นึกว่าคุณทราบเเล้ว คุณวูล์ฟไปข้างนอกค่ะ
ขอโทษครับ ขอทำงหน่อย
คุณวูล์ฟ บังเอิญอะไรขนาดนี้
บอกผมหน่อยว่าคุณคิดจะทำอะไรไม่ทราบ
ฉันทำอะไรเหรอ
ผมไปหาคุณ เเต่คุณไม่อยู่ที่นั่น
ฉันเห็นคุณทำสวนอยู่ก็เลยไม่อยากรบกวน
รบกวนเเน่ที่คุณหายตัวเเบบนี้
ฉันไม่ได้หายตัว
เเค่มาเดินเล่น
เดินเล่น เเน่ใจเหรอเเค่เดินเล่น
เวอร์จิเนียเราต้องกลับเดี๋ยวนี้ เนลลี่กำลังทำมื้อค่ำ
วันนี้เธอเหนื่อยมาทั้งวันเเล้ว หน้าที่ของเราคือต้องกินมื้อค่ำของเนลลี่
หน้าที่เเบบนั้นไม่มีหรอก
หน้าที่เเบบนั้นเคยมีที่ไหน
หน้าที่คุณคือเยียวยาจิตใจของตัวเองนะ
ฉันทนกับการถูกกัก
ทนต่อการถูกจองจำนานแล้ว
เวอร์จิเนีย
ไม่ว่าหันไปทำงไหนก็เจอเเต่หมอ
หมอที่คอยเจ้ากี้เจ้าการ สั่งให้ฉันทำโน่นทำนี่ตลอด
-พวกเขาเป็นห่วงคุณ -พวกเขาเปล่า
พวกเขาไม่เคยห่วงฉันสักนิด
เวอร์จิเนีย ผมเข้าใจเเละรู้ว่าเป็นการยาก ที่ผู้หญิงประเภทคุณ...
-ยังไง -ประเภท...
-ฉันมันเป็นยังไง -มีพรสวรรค์
ที่จะเห็นว่าเธออาจตัดสินใจเองได้ไม่ดีนัก
งั้นใครตัดสินได้ดีกว่า
คุณมีประวัตินะ
คุณเคยมีประวัติโรคเก็บกด เราพาไปริชมอนด์
เพราะคุณมีประวัติการไม่สบายด้านอารมณ์ หน้ามืดบ่อย ประสาทหลอน
เราพาคุณมานี่เพื่อช่วยไม่ให้อาการเหล่านั้น กลับมาทำร้ายคุณได้อีก
คุณจะฆ่าตัวตาย 2 ครั้งเเล้ว
ผมทนกับความหวาดกลัวทุกวัน ผมตั้งแท่นพิมพ์ เราทช่วยกันตั้งแท่นพิมพ์
ไม่ใช่เพื่อให้มันพิมพ์ตัวหนังสือออกมาเอง เเต่เพื่อให้คุณมีเเหล่ง
ที่พร้อมจะซึมซับงานเขียนของคุณ
เหมือนปักผ้าเหรอ
ผมทำเพื่อคุณ
อยากเห็นอาการคุณดีขึ้น
ผมทำด้วยความรัก
ถ้าไม่รู้จักคุณดีพอ ผมจะหาว่าคุณเนรคุณ
ฉันเหรอเนรคุณ
ว่าฉันเนรคุณใช่มั้ย
ชีวิตฉันถูกปล้นไปจากฉัน
ฉันต้องอยู่ในเมืองที่ฉันไม่อยากอยู่ ฉันต้องใช้ชีวิตในเเบบที่ฉันไม่อยากเป็น
มันเกิดขึ้นได้ยังไง
ถึงเวลาเราต้องกลับลอนดอนเเล้ว
ฉันคิดถึงลอนดอน
คิดถึงชีวิตที่นั่น
คุณจะถามอะไร พยายามจะพูดอะไรเหรอ
พูดเเบบนี้ไม่ใช่คุณ เป็นเพราะพิษไข้ทำให้คุณเพ้อ
-นี่ล่ะฉัน -ไม่ใช่คุณ
-มันเป็นเสียงฉัน -ไม่ใช่เสียงคุณ
-เสียงเเท้ๆ ของฉัน -เสียงที่หลอนคุณต่างหาก
ไม่ใช่ นี่เสียงฉัน
เมืองนี้มันจะฆ่าฉัน
ลองคิดให้ดี ลอนดอนต่างหากที่ทำให้ชีวิตคุณเเย่
คิดให้ดียังงั้นเหรอ
ถ้าฉันคิดให้ดีละก็...
เราพาคุณริชมอนด์เพื่อให้คุณสงบ
ถ้าฉันคิดให้ดีนะเลียวนาร์ด ฉันจะบอกคุณ...
ว่าฉันฟุ่งซ่านคนเดียวในความมืด ซึ่งฉันเท่านั้นที่รู้สึกรู้สม
เพียงเเต่ฉันเข้าใจสภาพของตัวเองดี
คุณอยู่กับความกลัว กับความกลัวที่ว่าฉันจะหายไป
เลียวนาร์ด ฉันก็เหมือนกับคุณ
สิทธิของฉัน
เป็นสิทธิของมนุษย์ทุก ๆ คน
ฉันเลือกที่จะไม่คุดคู้อุดอู้อยู่ในชานเมือง
เเต่เลือกเสียงอึกทึกของเมืองใหญ่ นั่นล่ะที่ฉันเลือก
ขนาดคนไข้อนาถาที่สุดยังได้รับอนุญาต ให้ได้ในสิ่งที่ตัวเองต้องการ
นั่นล่ะนิยามความเป็นมนุษย์
เห็นเเก่ฉันเถอะ ฉันอาจมีความสุขในที่เงียบสงบนี่
เเต่ถ้าให้เลือกระหว่างริชมอนด์กับความตาย
ฉันยอมตาย
ลอนดอนก็ลอนดอน
เราจะกลับลอนดอน
คุณหิวมั้ย
ท้องผมร้องจ๊อก ๆ เเล้ว
ไปกันเถอะ
ขบวนรถลอนดอนที่ชานชาลา 1
ไปสถานีปลายทางที่ว็อกซฮอลล์
ถ้ามัวเเต่หนี ชีวิตก็ไม่สงบ
นี่คือขบวนรถลอนดอน
ขบวนลอนดอนที่ชานชาลา 1
เเม่ฮะ
เเม่
จอมยุ่ง เป็นอะไรไป
ว่ายังไงคะคุณเเลทซ์ ขอโทษที่ช้าค่ะ
เเกสบายดีค่ะ
เเกดีใจที่เห็นคุณมา
มันคงไม่เเย่ขนาดนั้นใช่มั้ยลูก
ตัดมาจนได้สินะ
-ค่ะ ไม่ต้องคิดมาก -สวยค่ะ
เล็มนิดหน่อยไม่ได้ทำอะไรมาก
อยู่ทำงนี้เราก็สบายกันดี
ขอบคุณมากนะคะ
ไม่เเย่อย่างที่คิดใช่มั้ย
เเม่ไปเเป๊บเดียวเอง
-เเม่ไปเเป๊บเดียว -ใช่
เเต่เเว่บหนึ่ง
ไม่รู้สิ
มีช่วงหนึ่งที่เเม่คิดว่าอาจจะไปนาน
เเต่เเม่เปลี่ยนใจ
มีอะไรเหรอ
เเม่ฮะ ผมรักเเม่
แม่ก็รักลูก
เป็นอะไร
อะไรเหรอ
ไม่ต้องกลัวนะเเม่อยู่นี่เเล้ว
เราจะกลับไปปาร์ตี้กันให้สนุก
เราทำเค้กวันเกิดให้พ่อเเล้ว
แม่รักลูกน่ะ
คนเก่งของแม่
เเม่ฮะ
แม่
ริชาร์ดฉันเอง ฉันมาเร็ว
เกิดบ้าอะไรขึ้นที่นี่
ริชาร์ด
มาทำอะไร คุณมาไวไป
เกิดอะไรขึ้น
ผมนึกขึ้นได้ว่าให้เเดดส่องบ้างก็ดี
ควรจะปล่อยเเสงเข้ามาบ้าง
ริชาร์ด คุณทำอะไรน่ะ
ผมเเค่คิดอะไรเพลินๆ
ผมกินซาเเน็กซกับริทำลินไปพร้อมกัน
ผมไม่เห็นเคยรู้มาก่อน
-ริชาร์ด -อย่าเข้าใกล้ผม
ดูเหมือนว่าผมอยากให้เเดดส่องเข้ามา
คุณคิดว่ายังไง ผมเปิดหน้าต่างทุกบานเลย
ริชาร์ด ช่วยอะไรฉันอย่างหนึ่งเถอะ
ลงมา
ผมไปปาร์ตี้ไม่ไหวเเล้วล่ะ คลาริสซ่า
คุณไม่ต้องไปปาร์ตี้หรือไปร่วมพิธีนั้น คุณไม่ต้องทำสิ่งที่คุณไม่อยากทำ
ฉันจะไม่บังคับคุณ
เเต่ผมยังต้องเผชิญช่วงเวลาอยู่ดีถูกมั้ย
ผมหมายถึงช่วงเวลาหลังปาร์ตี้
เเละต่อ ๆไปหลังจากนั้น
-คุณยังมีวันที่ดีๆ คุณก็รู้ -ไม่เชิงหรอก
คุณใจดีที่พูดเเบบนั้น เเต่มันก็ไม่จริงเสมอไปหรอก
-มันอยู่นี่เหรอ -ใคร
เสียงพวกนั้น
มันอยู่นี่ตลอดเวลา
เเล้วคุณก็ได้ยินอยู่ตอนนี้ใช่มั้ย
ไม่ใช่
คุณต่างหากคุณดัลโลเวย์
ผมอุตส่าห์อยู่เพื่อคุณ
เเต่ตอนนี้คุณต้องปล่อยผมไป
-ริชาร์ด ฉัน... -ไม่ อย่าเพี่งพูด
เล่าเรื่องให้ฟังหน่อย
เรื่องอะไร
วันนี้คุณทำอะไรบ้าง
ฉันตื่นนอน
เเล้วยังไง
ออกจากบ้านเเละ...
ไปซื้อดอกไม้
เหมือนคุณดัลโลเวย์ในหนังสือคุณน่ะ
-ใช่ -มันเป็นเช้าที่อากาศเเจ่มใส
-งั้นเหรอ -ค่ะ เป็นเช้าที่สวยงามอากาศบริสุทธิ์
-บริสุทธิ์เหรอ -ใช่
เหมือนกับเช้าที่ชายหาดนั่นมั้ย
-เหมือน -เหมือนเหรอ
เหมือน
เหมือนกับเช้าที่คุณเดินออกไปนอกบ้าน ตอนคุณอายุ 18 ส่วนผมอายุ 19 เหรอ
ใช่
ตอนผมอายุ 19
เเละไม่เคยเห็นอะไรที่สวยขนาดนี้
คุณเปิดประตูกระจกออกมาแต่เช้า ทั้งที่ยังงัวเงีย
คุณว่าเเปลกมั้ย
เป็นเช้าที่ปกติที่สุดในชีวิตทุกคน
ผมคงไปปาร์ตี้ด้วยไม่ได้เเล้ว
งานปาร์ตี้ก็งั้นๆ
คุณดีกับผมมาตลอดคุณดัลโลเวย์
ผมรักคุณ
ไม่คิดว่าคู่รักคู่ไหน จะเคยมีความสุขได้เท่าเรา
พระเจ้า ไม่...
สุขสันต์วันเกิดค่ะ
สุขสันต์วันเกิดเเดน
วิเศษที่สุด
เพอร์เฟ็กท์มาก ๆ
คิดยังงั้นจริงเหรอ
ไม่โกหกฉันใช่มั้ย
เเน่นอน คุณคงยุ่งทั้งวัน
เราช่วยกันทำ ใช่มั้ยตัวยุ่ง เราทำกันทั้งวันเลย
วิเศษมากที่รัก
-ช่างรู้ใจผมจริง ๆ -เเดน
ว่าง ๆ พ่อจะเล่าให้ฟังว่าพ่อเจอกับเเม่ยังไง
-อย่า -ผมอยากเล่า
ผมอยากเล่าเรื่องให้เเกฟัง
มันเกิดขึ้น
ตอนพ่อไปสงคราม
จู่ ๆ พ่อก็นึกถึงสาวสวยที่พ่อเห็นมาตลอด
เเต่ตอนอยู่โรงเรียนไม่เคยเจอกัน
สาวสวยบอบบางคนนั้นชื่อลอร่า เเม็คกราธ
ใช่ เธอขี้อายมาก
เเละน่าสนใจมาก ๆ
เเม่ของลูกคงไม่ว่าถ้าพ่อเล่าเรื่องนี้ให้ฟัง
เธอเป็นผู้หญิงที่ส่วนใหญ่ เรามักจะเห็นเธอชอบนั่งคนเดียว
ยังมีอีกนะ เวลาที่พ่อไปเเปซิฟิกใต้
พ่อเคยคิดถึงเธอคนนี้บ่อย ๆ
เเดน
พ่อเคยคิดเรื่องจะพาเธอมาที่บ้าน
ร่วมชีวิต
อะไรทำนองนี้
เเค่คิดตอนนั้นก็มีความสุขเเล้ว
คิดถึงหญิงในดวงใจ
เเละการใช้ชีวิตทำให้พ่อมีกำลังสู้
เกิดความคิดถึงชีวิตที่เเสนสุข
ทำไมถึงต้องมีคนตาย
เลียวนาร์ด
ในหนังสือคุณเขียนว่าต้องมีคนตาย
ทำไม เป็นคำถามที่โง่หรือเปล่า
ไม่
เดาว่าคำถามของผมคงจะโง่
เปล่าเลย
จริงเหรอ
ต้องมีคนตายเพื่อให้ที่เหลือ รู้คุณค่าชีวิตมากขึ้น
มันขัดแย้งกัน
เเล้วใครจะตาย
ตอบซิ
กวีจะต้องตาย
กับจินตนาการ
-คุณทำอะไรอยู่ -เเปรงฟันอยู่ค่ะ
จะมานอนหรือยัง
ค่ะ อีกเเป๊บหนึ่ง
มานอนเถอะ ลอร่า บราวน์
วันนี้ผมเจอเรย์ เขาบอกว่าคิทตี้ต้องเข้าโรงพยาบาล
ฉันรู้
เขาบอกไม่มีอะไร เเค่ไปตรวจร่างกาย
แต่ฉันกลัว
ทำไม
กลัวว่าเธอจะหายไป
ผมว่าพรุ่งนี้เช้าคุณไปเยี่ยมเธอหน่อย
วันนี้ฉันเกือบเเล้ว ทีเเรกคิดว่าจะเเวะ
วันนี้ผมมีความสุขมาก
เเละผมต้องขอบคุณคุณ
มานอนเถอะที่รัก
ไปเดี๋ยวนี้ล่ะ
มาหรือยังล่ะ
ค่ะ
มีอะไร
นึกว่าคุณเข้านอนเเล้ว
อีกเดี๋ยว
ฉันเข้านอนแน่
อะไรอีก
ทุกอย่างเคลียร์เเล้ว
โครงเรื่องเป็นไปตามเเผนเเล้ว เหลืออย่างเดียวคือ
ต้องเเก้ชะตากรรมของคุณดัลโลเวย์
ลอร่า บราวน์ใช่มั้ยคะ
ค่ะ ฉันเป็นเเม่ริชาร์ด
ทราบค่ะ
ฉันคลาริสซ่า วอห์น
เชิญค่ะ
เเซลลี่เพื่อนฉันอยู่ในครัวกับลูกสาวฉัน
ฉันช่วยค่ะ
เราคิดว่าจะจัดปาร์ตี้กัน
คือเราจะจัดปาร์ตี้กันค่ะ
โชคดีที่ได้เที่ยวบินสุดท้ายจากโตรอนโต้
ต้องใช่ปิศาจเเน่
หวังว่าฉันคงทำถูก
ฉันเจอเบอร์คุณในสมุดของเขา
ใช่ เขาจดไว้
เราไม่ค่อยได้คุยกัน
มันช่างเเย่เหลือเกินคุณวอห์น
ที่ดันอายุยืนกว่าใครๆ
พ่อริชาร์ดตายเเล้วเหรอคะ
ค่ะ เป็นมะเร็งตั้งเเต่ยังหนุ่ม
น้องสาวริชาร์ดก็ตาย
ทำให้เรารู้สึกไร้ค่า
ไม่รู้ว่าจะอยู่ไปเพื่อใคร
เราอยู่เเต่คนอื่นตาย
-คุณอ่านบทกวีหรือยังค่ะ -ค่ะ
ฉันยังอ่านนิยายด้วย
รุ้มั้ย
มีคนพูดว่านิยายอ่านยาก
รู้ค่ะ
พวกเขาว่ายังงั้น
ฉันทราบค่ะ
เขาให้ฉันตายในนิยาย
ฉันรู้ทำไมเขาทำเเบบนั้น
มันเจ็บปวดเกินกว่าจะเเกล้งทำเป็นไม่เจ็บ
เเต่ฉันรู้ว่าทำไมเขาทำ
คุณทิ้งริชาร์ดตั้งเเต่เขายังเด็ก
ฉันทิ้งลูกทั้ง 2 คน
ฉันทิ้งพวกเขา
มันเลวร้ายที่สุดเท่าที่เเม่จะพึงทำ
คุณก็มีลูกสาว
ค่ะ
เเต่ฉันไม่เคยเจอหน้าพ่อจูเลีย
คุณอยากมีลูกมากเหรอ
ใช่ค่ะ
คุณเป็นคนโชคดี
บางครั้งเราจะเหมือนอยู่ผิดที่
เเละคิดว่าเราจะฆ่าตัวตาย
ครั้งหนึ่งฉันไปที่โรงเเรม
ตกดึกคืนนั้นฉันวางเเผน
เเผนก็คือฉันจะทิ้งครอบครัว หลังจากคลอดลูกคนที่ 2
เเละนั่นคือที่ฉันทำ
เช้าวันหนึ่งฉันตื่นขึ้น
ทำมื้อเช้า
เดินไปป้ายรถเมล์
ขึ้นไปบนรถ
ฉันทิ้งโน้ตไว้
ฉันได้งานทำในห้องสมุดที่เเคนาดา
มันจะเยี่ยมมากถ้าฉันเสียใจ
มันควรเป็นเรื่องง่าย
เเต่จะมีความหมายอะไร
สำหรับคำว่าเสียใจ
เมื่อเราไม่มีทางเลือก
มันอยู่ที่ความอดทน
เท่านี้ล่ะ
จะไม่มีใครยกโทษให้ฉัน
ทุกอย่างสูญสิ้น
ฉันเลือกมีชีวิต
ถอดโค้ทออกก่อนเถอะ
-คุณอาจอยากได้ชาสักถ้วยมั้ย -ตายจริง
ขอบใจ
รู้สึกเหมือนฉันมายึดห้องเธอเลย
เราเก็บอาหารหมดแล้ว แต่ดึกๆ ถ้าคุณหิวก็ช่วยตัวเองน่ะ
ได้หนูจะนอนไหน
นอนโซฟา
ขอโทษจริง ๆ
ฝันดีนะหนู
ราตรีสวัสดิ์ค่ะ
เลียวนาร์ดที่รัก
จงเผชิญหน้ากับชีวิต
จงเผชิญหน้ากับชีวิตเสมอ
เพื่อจะเรียนรู้
ว่ามันคืออะไร
อย่างน้อย
เพื่อรู้จักมัน
เพื่อรักมัน
ที่มันคือมัน
จากนั้น
เพื่อจะผลักไสมัน
เลียวนาร์ด
เวลาหลายปีระหว่างเรา
เวลาหลายปี
มันคือ...
ความรัก
มันคือ...
โมงยาม